Okulary korekcyjne

Szkła okularowe, pomimo rozwiniętego rynku soczewek kontaktowych oraz wciąż rozwijającej się i coraz bardziej popularnej chirurgii refrakcyjnej (chirurgiczna metoda korekcji wad wzroku) wciąż cieszą się ogromną popularnością i są najczęściej wybieraną metodą korekcji wad ostrości wzroku.

Soczewki kontaktowe

Okulary korekcyjne są najłatwiejsze w użytku i nie wymagają zachowania szczególnej higieny, jak np. soczewki kontaktowe. Minęły już także, dawno czasy, gdy dostępnych było kilka rodzajów oprawek okularowych, w dodatku delikatnie mówiąc dość „topornych”. Obecnie półki w salonach optycznych, aż uginają się od różnych typów okularów, a wśród nich zawsze znajdą się takie, które będą współgrały z naszymi rysami twarzy. Dowodem na ozdobną funkcję okularów niech będzie cała rzesza ludzi noszących, tak zwane „zerówki”, które nie wpływają na proces widzenia.

Ogólnie rzecz biorąc soczewki, w tym te, które są używane w okularach korekcyjnych, dzielimy na sferyczne i cylindryczne.

Wady wzroku

• Krótkowzroczność- w tym wypadku, obraz skupia się przed siatkówką, można więc powiedzieć, że układ optyczny oka zbyt silnie załamuje promienie, w stosunku do długości gałki ocznej. Żeby sytuacja uległa wyrównaniu, należy wspomniane promienie rozproszyć, tak by ogniskowały się na siatkówce. W tym celu używa się szkieł rozpraszających. Są to soczewki „wklęsłe”, popularnie zwane „minusami”.
• Nadwzroczność – odwrotnie sytuacja przedstawia się w nadwzroczności, gdzie układ optyczny oka ma zbyt słabą moc w stosunku do długości gałki ocznej, czego efektem jest skupianie obrazu „za siatkówką”. Analogicznie, do wyżej wymienionej sytuacji, w przypadku nadwzroczności musimy pomóc oku bardziej skupić promienie. W tym celu używamy szkieł skupiających- wypukłych, czyli tak zwanych „plusów”.
• Starczowzroczność – w tym przypadku podobnie, jak w nadwzroczności dochodzi do zbyt słabego skupiania promieni, jednak sytuacja ta dotyczy tylko patrzenia „do bliży”. Jest to spowodowane inną przyczyną, mianowicie zaburzeniami akomodacji, które pojawiają się w wieku dojrzałym, a nie „zbyt krótkim okiem”, jak w nadwzroczności. Nie zmienia to jednak faktu, że starczowzroczność, również jest korygowana soczewkami skupiającymi, jednak używanymi tylko do patrzenia „do bliży”, czyli głównie do czytania.

Sytuacja nieznacznie komplikuje się, gdy starczowzroczność zacznie dotyczyć osoby krótkowzrocznej. W takiej sytuacji, potrzebuje ona dwóch rodzajów szkieł zarówno „minusów” do normalnego funkcjonowania, jak i plusów, głównie do czytania. Osoba taka, może więc na stałe nosić szkła minusowe, natomiast do pracy przy komputerze, czy czytania gazety musi zmieniać okulary na „plusy”. Dla osób, którym taki sposób korekcji wydaje się uciążliwy są dostępne soczewki ze zmienna ogniskową – umożliwiają one korektę obu wad jednocześnie.

Dolna część takich okularów korekcyjnych zaopatrzona jest w soczewkę skupiającą, tak, że gdy pochylimy wzrok, możemy bez problemu czytać, górna część jest natomiast soczewką rozpraszającą, wykorzystywaną przy patrzeniu „do dali”. Szkła ze zmienną ogniskową występują w dwóch typach: szkła ze skokową zmianą z „-„ na ”+”, z widoczną linią rozdzielającą pośrodku, oraz tak zwane, szkła progresywne z płynnym przejściem jednej soczewki w drugą. Obydwa rodzaje wyżej opisanych szkieł mimo swych zalet i wygód z nimi związanych wymagają od użytkownika nauczenia się ich używania oraz oswojenia się z nimi, gdyż gwałtowne zmiany dioptrii, mogą przyprawić o zawrót głowy, w dosłownym tego słowa znaczeniu.

Na koniec jeszcze dwa słowa na temat soczewek cylindrycznych. Służą one do korekcji niezborności, czyli astygmatyzmu, znanej choroby oczu. Pozwalają one wyrównać niedoskonałości kształtu rogówki i jednocześnie otrzymać obraz punktowy na siatkówce. Tak samo jak krótkowzroczność czy nadwzroczność, może współwystępować z astygmatyzmem, tak samo można połączyć funkcję okularów cylindrycznych (korygujących pierwsze z wymienionych), ze sferycznymi.